نمی دونم چی بگم

یکی از سرگرمی های من توی کودکی و نوجوونی تماشای صورتهای فلکی توی آسمون پر ستاره سیرجان بود. توی این آسمون پر از دود تهرون که تا ۲۰۰ متری رو هم به زور میشه دید دیدن صورتهای فلکی توقع زیادیه. (حد اقل برای کسانی که به رصدخونه زعفرونیه دسترسی ندارن) ولی دیشب چند تا عکس از قایم موشک بازی ماه و زهره گرفتم.

ولی اصلا حال و حوصله نوشتن و عکس گذاشتن توی وبلاگ رو ندارم. شما هم شاید اگه این نوشته رو بخونین دیگه حال حوصله وبلاگ خوندن نداشته باشین

/ 2 نظر / 9 بازدید
سيما

و چقدر اين قايم موشك بازي زيبا بود.

پشه

بازی ماه و «زهره» کلک؟! آقای ستاره شناس. يعنی چی پته تو ميريزم رو آب. ميشه دقيقا توضيح بدی؟