باد صبا
به یزدان گرای

نبینی که گیتی پر از خواسته است      جهانی به خوبی بیاراسته است

کمی نیست در بخشش دادگر      همی شادی آرای و انده مخور

ازو تو به جز شادمانی مجوی      به باغ جهان برگ انده مبوی

بپوش و بپاش و بنوش و بخور      ترا بهره این است از این رهگذر

خوری یا بپوشی و یا گستری      سزدگر به دیگر سخن ننگری

کزین سه گذشتن همه رنج و آز      چه در آز پیچی چه اندر نیاز

 

الا ای برآورده چرخ بلند      چه داری به پیری مرا مستمند

چو بودم جوان برترم داشتی      به پیری مرا خوار بگذاشتی

چنین داد پاسخ سپهر بلند      که‌ای مرد گوینده بی گزند

چرا بینی از من همی نیک و بد      چنین ناله از داشت کی سزد

تو از من به هر باره‌ای برتری      روان را به دانش همی پروری

از آن جوی راهت که راه آفرید      شب و روز و خورشید و ماه آفرید

چو گوید بباش آنچه گوید بدست      کسی کو جر این داند او بیهدست

 

 

به یزدان گرای و به یزدان پناه      براندازه زو هر چه خواهی بخواه

بیا تا جهان را به بد نسپریم      به کوشش همه دست نیکی بریم

نباشد همی نیک و بد پایدار      همان به که نیکی بود یادگار

همان گنج دینار و کاخ بلند      نخواهد بدن مر تو را سودمند

 

                                                                                         فردوسی

پيام هاي ديگران ()        link        چهارشنبه ٢ فروردین ،۱۳٩۱ - سیاوش