باد صبا
يک کار آسمانی

اگه یه سر به این سایت اهدا بزنید اطلاعات خوبی در باره این کار جالب می تونید به دست بیارین. امیدوارم هم خودتون و هم عزیزانتون صد و بیست سال دیگه خوش و خرم زندگی کنند ولی اگه کسي دچار مرگ مغزی بشه یکی از راههايي که مي تونه باعث تسکین اطرافیان شخص از دست رفته بشه اهدای اعضاشه.

به نظر من که پر کردن فرمها کار لذتبخشی است. از برنامه روي خط باشید رادیو جوان هم که توی این شرایطی که مردم به فکر مشکلات زندگیشونند و دو دو تا چهار تا می کنند که چطور بنزین مصرف کنند در باره یک کار آسمانی (اهدای اعضا) سخن می گه متشکرم.

اصل حرف من همین نوشته بالا بود. اگه از چند خط بعدی خوشتون نیومد ندیده بگیرین.

 

از آمارهايي که توی این سایت میشه به دست آورد من اينجور فهمیدم که روزی بین 20 تا 40 بیننده به این وبلاگ سر می زنند و روزی بین یک تا پنج تا یادداشت هم مینویسند. احتمالا از بین خوانندگان این نوشته ها کسانی که خودشان وبلاگ می نویسند حرف من را تایید می کنند که اگه وبلاگی مخاطب نداشته باشه نویسنده انگیزه ای برای نوشتن نداره مثل روزنامه یا مجله ای که خریدار نداشته باشه. سلیقه خواننده ها هم متفاوته. من هم حرفهايي از تجربیات نیمچه جامعه شناسی خودم دارم و هم خاطرات قدیم و جدید مختلف و هم سرگرمی هایی مثل عکس و آهنگ و يک سری اطلاعات جسته و گریخته ار تاریخ و سیاست و هنر و ... . ولی اگه مطابق سلیقه خودم بخوام بنویسم برای هر موضوع ممکنه تعدادی از خواننده ها رو از دست بدم که نه من و نه کس دیگه ای دوست نداره مخاطبینش کم بشه. برای همين هم می خواستم از خوانندگان بزرگوار خواهش کنم اگه موضوعی به مذاقشون خوش نمی آد يه جوری تحمل کنند و یا یک نظر بدن که نوشته ها بهتر بشه.

 

یک چیز دیگه هم بگم. من چون خودم سالها بود که دنبال آهنگ بعضی از فیلمها و سریالها بودم و هنوز هم خيلي هاشونو پيدا نکردم. فکر مي کردم با گذاشتن آهنگها روي وبلاگم کلی از وبلاگم استقبال ميشه. و یا دوستان نطر میدن که آهنگهایی که یادم نیومد مربوط به چی بودن. بعد پیش خودم گفتم چه توقع بی جایی. اگه خوانندگان بزرگوار هم سن و سال خودم یا بزرگتر از خودم باشند که مطمئنا دغدغه هاشون هر چیزی ممکنه باشه غیر از اینکه این آهنگ چه سریالیه. دغدغه هايي مثل بنزین و قیمت وحشتناک خونه و یا برای اینکه خودمو بتونم بچپونم توی مترو یا اتوبوس چند متر باید دورخیز کنم.

 

دوستان نوجوان و جوانی هم که خواننده صفحات این حقیر هستند سنشان هنگام پخش آنها کمتر از پنج سال بوده و هیچ خاطره ای از اين سريال ها ندارند. احتمالا نوشته نسل ما رو توي وبلاگ آقاي اعلم (یک ایرانی در آمریکا) خونديد. نمي دونم به اين دوستان نوجوان و جوان بگم خوش به حالتون که توی کودکیتون اخبار جنگ و ... آزارتون نداده و کلاسهاي پنجاه نفري رو توي مدرسه تجربه نکردين يا بگم خوش به حال هم نسلهاي خودم که به جاي کارتونهاي سفینه لیزري و اژدهاي هشت سر مکانیکی و جادو و جمبل هاي هری پاتر کارتونهايي مثل بچه هاي آلپ ديدیم که واقعا درس زندگي به بیننده مي داد. شايد هم خوش به حال بزرگتر هاي ما که اصلا توي کودکیشون تلویزیون و رايانه نبوده.

به هر حال من چند تا از آهنگها رو خودم يادم اومد. چه از اين آهنگها خاطره دارين و چه ندارين توصيه مي کنم گوش بدين. توي اين دنياي پر از خبر بد آهنگهايي مثل آهنگ پينوکيو و يا آهنگ سالهاي دور از خانه که واقعا لحن شادي دارند کمي تسکين دهنده است. اگه هم به خاطر سرعت پايين خط نتوانستيد دانلود کنيد مي توانم فايل فشرده شده شو با ايمیل بفرستم.

پيام هاي ديگران ()        link        چهارشنبه ۱۳ تیر ،۱۳۸٦ - سیاوش